Hırsızlığın zamanın ruhuyla eş güdümlü karakteristiği vardır. Bir dönemi iyi anlayabilmenin bir diğer aracı da o dönemin hırsızını, dolandırıcısını tanımadan geçer. Size burada uzun uzun hırsızlığın kriminolojik tanımlamalarını anlatmayacağım ama çoğumuzun; bazılarına hayranlık duyarak, bazılarına ise: “yuh be bu kadarı da olmaz”, ya da; “yazıklar olsun insan bu kadar da alçalmaz” dediğimiz kimi örneklerine şöyle bir dokunmadan da geçmeyeceğim.
Sülün Osman rahmetli, tramvayları, galata kulesini, köprüyü satarken hiçbir zorluk yaşamadı, çünkü alıcısı vardı. Böyle bir toplumuz, kolay parayı seviyoruz. Sülün’ün hiçbir suçu günahı yok, tıpkı bir dönem insanların birikimlerini buharlaştıran bankerler gibi. Hiç kimse sorgulamadı, hiç kimse; saadet zinciri kuyruğunun bir sonu olacağını ve o sonda birilerinin kaybı olacağını umursamadı, yıkılan yaşamlar, dağılan yuvalar o dönemin simgesiydi ve o günde ahlak konuşuluyordu, bugünde…
Akşam arabadan inip evimize giderken oto-teybi koltuğumuzun altına aldığımız günleri anımsıyorum. Teyp hırsızlığı yaygındı. Pahalı olan o cihazların bir anda yok olması can yakıyordu. Daha sonra küçük çözümler ve daha sonrasında bollaşıp ucuzlamasıyla o kabus sönümlendi.
Dijital çağın eşiğine ayak basarken bankalarda atm’lerde paralar uçmaya başladı. Hırsızlık kıyafet değiştirmişti. Ucuz paraya ulaşma iştahı okur-yazar seviyesine terfi etmişti. Yüzünü hiç göremediğimiz çağdaş hırsızların nefesi insanların yüzüne bir şifre kadar yakınlaştı. “Güvenlik yaması” diye bir şey duyduk ki; yamandıkça yeni bir yırtığın bulunabildiği siber kaoslar ardı ardına sıralandı. Bir kere ahlak çökmeye görsün, ne kadar yama yaparsanız yapın kapatamazsınız.
Siyasi nüfuz ve yetki sarhoşluğu çürümeyi, omurgayı eritme noktasına kadar getirirse, o artık tariflerinde zorlanmadığımız hırsızlık ve dolandırıcılıktan çok başka bir şey, çok daha farklı bir boyut kazanmış demektir.
En kötüsü de bu…
